Powstanie

Diś obchodzona jest 65. rocznica powstania warszawskiego. Zwykłe obchody tej jakże ważnej uroczystości. Składanie kwiatów i nudne przemówienia. Ale grupa ludzi obchodzi je troszkę inaczej. Poprostu siedząc. Chcą pokazać, że święto jest wykorzystywane do celów politycznych. Nie jest tak? Cel niby szczytny, ale czy we właściwy sposób chcą go osiągnąć? Siedząć pośród tysięcy stojących robią niemałe zamieszanie. Oczywiście emeryci się denerwują, bo jak można tak bezcześcić, profanować bla, bla, bla… Gdyby dziadkowie mieli choć trochę oleju w głowie przyłączyliby się do „protestujących”. Przecież to im powinno zależeć, żeby obchody takiej uroczystości były pozbawione akcentów politycznych. Najlepszym przykładem jest odśpiewanie prezydentowi „Sto lat” i wybuczeli Gronkiewicz-Waltz i Komorowskiego. Normalnie nie miałbym do nich nic. Nawet bym ich chwalił. Ale dziś, podczas obchodów, było to poprostu nie na miejscu. Powstanie było, ludzie zginęli. Może warto ich uczcić, może należałoby podawać to jako przykład nadmiernej wiary we własne siły naszego głupiego narodu?

Według mnie całe to powstanie było jednym wielkim niepotrzebny cyrkiem. Zginęła masa ludzi, wielu zostało rannych. I po co?  Jak się to przyczyniło do upadku Adolfa? Dziś możemy sobie tylko gdybać, ale pomyślmy co by było, gdyby powstanie nie wybuchło. Warszawa nie zostałaby zniszczona, nie zginęliby ludzie, nie powstałoby muzeum i nie możnaby czerpać z niego zysków. Więc mamy pierwszy plus powstania – pieniądze. Uda się znaleźć drugi plus? Czy Polska zyskała w oczach innych narodów? Tego nie wiem, ale jestem pewien, że dużo lepiej byśmy wyszli nie zaczynając z okupantem.

Zdania są podzielone. Czytając komentarze zamieszczone pod artykułami nt. powstania można dostrzec, jak można się domyślić, skrajne opinie. Niektórzy uważają, że należało się poddać już w 1939, inni, że powstanie było potrzebne, ale zostało zamordowane przez sowietów. Ja osobiście uważam, że powstanie nie było nikomu potrzebne. Straciliśmy zbyt dużo. Nie napiszemy historii na nowo. Możemy tylko sobie wyobrażać, jak pięknie mogłoby być.